bijzondere patiëntjes

bas

Een kruising van rond de 25kg en al 14,5 jaar oud, kwam bij ons met als belangrijkste klacht braken en niet lekker zijn. Het algemeen onderzoek en het bloedonderzoek gaven geen afwijkingen aan.

Bas ging naar huis met de nodige medicijnen en het advies aan zijn baasje om goed op vooruitgang in de gezondheid van Bas te letten. In het begin bleek Bas op te knappen, echter op vrijdag viel hij toch weer terug. Gezien het aankomende weekend namen we geen risico's en Bas kwam voor controle. Omdat hij nu iets gevoelig in de buik was en hij niet verder opknapte is er een  röntgenfoto gemaakt. Hierop waren een aantal structuren te zien in het darmkanaal die er niet hoorde te zitten, mogelijk stenen of bot.

Bij de pijl ziet u een witte structuur die er niet hoort te zitten.

De vraag was nu: “wat gaan we doen?”. De enige behandeling om Bas van z’n probleem af te helpen was een operatie. Bas had wel een redelijke conditie maar was toch 14,5 jaar oud en voor een hond van zijn formaat is dat al heel erg oud.

De eigenaar koos na wikken en wegen toch zeer overtuigd voor operatie, met alle risico's van dien.

Dezelfde avond zijn we begonnen met opereren. Na inspectie van het maagdarmkanaal bleek de structuur die we op de röntgenfoto al hadden gezien, de dunne darm op een aantal plaatsen fiks beschadigd te hebben. Zo ernstig dat de darm op deze plaatsen wat begon te lekken en al voor een buikvlies ontsteking had gezorgd.

We besloten om het hele afwijkende stuk darm inclusief de mysterieuze inhoud in 1 keer te verwijderen. Uiteindelijk bleek er 45 cm dunne darm verwijderd te moeten worden. Het was een langdurige en zware operatie voor Bas, maar alles ging goed. Totdat we het laatste stukje van de buikhuid aan het dichtmaken waren…

Op het moment dat we nog 1/3 van de huid moesten sluiten kreeg Bas een volledige hartstilstand. Dankzij de hartbewaking zagen we dat direct. Onmiddellijk zijn we begonnen met reanimeren. Bas reageerde gelijk goed op de hartmassage en de toegediende medicijnen en het hart begon weer te kloppen. Wel zagen we aan de afwijkende hartslagen dat de operatie snel afgemaakt moest worden om Bas zo snel mogelijk weer bij kennis te brengen. We hebben zeer snel de huid gesloten en Bas bij laten komen onder begeleiding van de hart- en adembewaking.

Bas knapte daarna gestaag op. Op dag 2-3 had hij een dipje maar daarna is het alleen maar bergopwaarts gegaan. Nu is hij weer zijn vrolijke zelf en doet weer alles zoals het hoort.

Het gaat weer goed, Bas zit lekker in de Boomgaard te genieten.

In de darm bleken een aantal kleine steentjes te zitten, maar de structuur die het probleem gegeven had was een stuk schenkel.

Mochten honden net als katten –zoals de overlevering vertelt- 9 levens hebben, dan heeft Bas met deze actie wel al zijn reservelevens verspeeld!

Bas, we hopen dat je in goede gezondheid minstens 16 mag worden.

bijou

Bijou is een dwerghamster die ten tijde van haar eerste bezoek een paar maanden oud was. Ze had haar linker voorpootje gebroken. Mogelijk was ze met haar pootje ergens in blijven haken (vaak gebeuren dat soort dingen in de spijlen van het tredmolentje). In eerste instantie hebben we het pootje geamputeerd door het afwijkende stukje, na verdoven, er af te knippen. Vervolgens hebben we de huid eroverheen gelijmd. Helaas heeft Bijou de lijm er te vroeg afgebeten en werd het een klein wondje wat niet wilde herstellen. Om het risico op infectie van het nog aanwezige deel van het bot tegen te gaan, hebben we besloten om een amputatie op een hoger niveau in het pootje te gaan uitvoeren.

Na opnieuw verdoven hebben we het afwijkende weefsel verwijderd. Hierna hebben we het botje vrijgemaakt en dicht bij de borstkas verwijderd. Daarna zijn de spiertjes eroverheen gehecht en tenslotte is de huid gehecht. Deze heeft ze gelukkig wel laten zitten; het pootje is daarna netjes hersteld.

Op bovenstaande 3 foto's ziet u Bijou direct na de laatste operatie.

blink

Blink (zoals wij hem later noemden) is een klein zwart katertje dat op straat gevonden was.

boris

Een paar weken geleden kwam Boris, een kruising Labrador – Teckel met spoed op het spreekuur. Labradors staan bekend om de snelheid waarmee ze dingen opeten en dit geval was bijzonder. De eigenaar was bezig met verstelwerk en liet per ongeluk een kopspeld vallen. Voordat het baasje de speld kon oprapen, had Boris hem al ingeslikt. De eigenaar zag nog net het gele kopje van de naald achter in de keel verdwijnen.

Op de röntgenfoto was de speld duidelijk zichtbaar in de maagstreek. Gelukkig was hij niet in de slokdarm blijven steken.

In overleg met de eigenaar is besloten direct te opereren. Bij dit soort problemen kan er eigenlijk niet gewacht worden, omdat spelden zeer scherp zijn en gemakkelijk door het maagdarmstelsel en andere organen kunnen prikken en daarbij enorm veel schade kunnen aanrichten.

Bij het openmaken van de maag kwamen we verschillende andere voorwerpen tegen, zoals veel boomblaadjes en verschillende peesachtige structuren. Omdat ze te groot waren om gemakkelijk de darm te passeren, hebben we deze ook verwijderd. De maag bevat zeer veel plooien, waartussen materiaal zich kan verschuilen. Dit maakt het voor de chirurg erg lastig, want operatiehandschoenen zijn niet ondoordringbaar voor spelden. Het risico op aanprikken van een vinger is aanzienlijk als je niet heel voorzichtig bent tijdens het zoeken. Pas na een tijd zoeken, als naar de spreekwoordelijke speld in een hooiberg, kwam eindelijk het kopje van de speld in zicht. Vervolgens hebben we de rest van het maag-darmkanaal nog nagevoeld of er geen andere mogelijke voorwerpen aanwezig waren. Gelukkig was de speld het enige.

Na twee dagen was Boris weer helemaal de oude en mocht de hoeveelheid voer weer opgebouwd worden.

bowie

Dopje zonder flesje.

Bowie kwam bij ons met de klacht: "braken sinds vannacht". Sinds de middag had ze niet meer gebraakt. Wel was ze rustiger dan anders.

Bij het algemeen lichamelijk onderzoek viel met name op dat de temperatuur 40 graden was, de buik voorin een beetje gevoelig was en er iets bloed aan de thermometer zat. Het leek allemaal mee te vallen maar toch zat ze ons op de een of andere manier niet lekker. In overleg hebben we besloten een rontgenfoto te maken van de buik. Hierop zagen we al snel het probleem: in de maag zat een prachtig voorbeeld van een kroonkurk (zie foto).

We besloten om dezelfde avond nog te gaan opereren (deze kroonkurk zat er waarschijnlijk al zeker een maand in, maar was blijkbaar pas sinds kort echt klachten gaan geven).

Bowie kreeg vast een aantal voorbereidende injecties (pijnstillers, antibiotica) en mocht in de hondenopname wachten tot ze aan de beurt was.

Toen we haar gingen voorbereiden zagen we nog bloed uit de anus lopen. Nadat ze klaar lag en alle mogelijke bewakingsapparatuur was aangesloten,

hebben we haar buik opengemaakt.

Eerst moesten we allerlei lastige verklevingen verwijderen. Deze waren het gevolg van de sterilisatie bij de vorige dierenarts (Noot: het is volledig normaal dat deze verklevingen optreden na een sterilisatie of welke operatie dan ook in de buik, dat is onmogelijk te voorkomen. Alleen nu belemmerden ze het zicht en moesten we ze weghalen).  Uit de buik kwam een zeer penetrante lucht. Op zich toonde de darmen vrij normaal, maar ze lagen wel stil. We hebben de kroonkurk met de nodige moeite uit de maag verwijderd (veel maaginhoud en de kurk zakte steeds tussen de plooien in de diepte).

Na het sluiten van de maag en buik zijn we met medicijnen aan de gang gegaan om de darmen op gang te krijgen. Waarschijnlijk heeft de kroonkurk via beschadigingen in de maag gezorgd voor het bloedverlies en het stil gaan liggen van de darmen. Door het niet meer bewegen van het maagdarmkanaal is Bowie uiteindelijk ziek geworden.

Inmiddels is Bowie weer helemaal zichzelf.

Het bijpassende flesje is nooit gevonden...

duco

Duco is een 9 jaar oude Duitse Herder die sinds 1 dag niet lekker was. Hij wilde niet gaan liggen, had geen rust, was veel aan het hijgen. Bij het algemene onderzoek ontdekten we een forse dikte in de buik. Om meer informatie over de aard van de dikte te krijgen, hebben we een echo gemaakt. We keken naar de structuur en keken of er meer loos was in de buik dan alleen deze ene bult (bijvoorbeeld uitzaaiingen van een tumor).

Foto's: hier is de dikte te zien:

Aangezien Duco maar 1 testikel in zijn scrotum had (en de andere testikel dan in bijna alle gevallen in de lies of in de buikholte is ‘blijven steken’, een zogenoemde binnenbal), was er de verdenking van een tumoreuze verandering van de testikel in de buik. (wanneer testikels in de buik of in de lies zitten zullen ze sneller tumoreus ontaarden door de hogere omgevingstemperatuur).

In overleg met de eigenaar hebben we Duco  geopereerd. Ivm de tevens vergrote prostaat hebben we de normale testikel ook weggehaald. Daarna is de tumoreuze testikel verwijderd. Hiertoe moesten we een flinke snee maken, het was een grote tumor.

Uiteindelijk is hij er in z’n geheel uitgekomen. Na onderzoek bleek het om een goedaardige tumor te gaan. Dus eind goed al goed!

Hieronder ziet u een aantal foto's van de operatie:

(bij de verwijderde testikels, ziet u links de normale testikel. Deze is ongeveer 3 cm breed, dit geeft een beeld van de grootte van de tumoreuze testikel).

fanny

Fanny is een kruisinghondje van bijna 7 jaar oud. Het probleem waar Fanny op een gegeven moment voor bij ons komt is dat ze sinds een maand wisselende periodes van braken heeft; meestal ’s nachts of ’s morgens. Echter gisteren ging het braken de hele dag door en was ze ook wat sloom. Ze had geen diarree en er was geen bloed bij de ontlasting gezien. Haar temperatuur was niet verhoogd. In de buik was ze toch iets gevoelig ter hoogte van de maag. Bij verdere navraag bleek Fanny een maand geleden een waterijsje –inclusief houten stokje-  opgegeten te hebben. Het zoontje van de eigenaar had het ijsje laten vallen en Fanny was er als de kippen bij…. Ze hadden het stokje nooit in de ontlasting gezien, maar ook niet altijd de ontlasting gezien.

Omdat zo’n vreemd voorwerp zeker wel de oorzaak van de klachten van Fanny zou kunnen zijn, hebben we röntgenfoto’s gemaakt.

Op de ene foto zagen we geen verdachte structuur,

en op de andere foto's wel:

Met de echo zagen we ook een verdachte structuur:

Op basis van deze beelden hebben we besloten om Fanny te opereren.

Bij het navoelen van de darmen was niks bijzonders te vinden maar in van de maag voelden we inderdaad een harde structuur. De maag werd geopend en we vonden het intacte ijslollystokje. De maagsappen hadden er in de maand dat het stokje in de maag zat alleen voor gezorgd dat de uiteinden zwart geworden waren.

Met Fanny gaat weer alles goed. We hopen dat ze zich voortaan beperkt tot softijsjes…

fleurtje

Normaliter worden kittens gevoed door hun moeder. Het komt echter voor dat de moeder te weinig melk heeft of dat de kittens moederloos zijn geworden.

In dit geval moeten de diertjes bijgevoed te worden. Zeker de eerste 3 weken van hun bestaan dient dit te gebeuren met speciaal daarvoor ontwikkelde kunstmelk.

De kunstmelk kan worden gegeven via een klein flesje of spuitje met een speentje eraan, of via een voedingssonde die via het bekje van het kitten wordt ingebracht in het maagje.

Zeker wanneer kittens zwak zijn, een slechte zuigreflex hebben of de neiging hebben zich te verslikken, kan het gebruik van de voedingssonde te verkiezen zijn.

Voeden via een sonde is, als je er een beetje handigheid in hebt en weet wat je doet en hoe het moet, een veilige, snelle en makkelijke methode.

Risico’s ontstaan met name wanneer er onvoldoende kennis over het voeden per sonde, of wanneer gesondeerd wordt als de kittens inmiddels tandjes hebben.

Zo ook met ons Brits Korthaar kittentje hieronder. Ze leek nog niet geheel hersteld van een net doorgemaakte ziekte. Met de beste bedoelingen besloot de eigenares voor alle zekerheid nog wat voeding via de sonde te geven. Ervaring had ze ondertussen voldoende. Echter: bij nader inzien bleek het katje fit genoeg om zich eens flink te verzetten…

Met een stevige beet heeft ze de voedingssonde doorgebeten. De pijl wijst , enigszins overbodig, de sonde aan.

De eigenares was van het begin af aan zeer begaan met haar nestje en besloot dan ook dat het kitten geholpen moest worden.

Nadat het kitten onder narcose gebracht was, hebben we eerst geprobeerd de sonde uit de slokdarm te krijgen via de bek. Dit lukte helaas niet. Daarop zijn we overgegaan tot operatie van het jonge diertje. Via een opening in de maag hebben we het stuk sonde verwijderd. Op de onderstaande foto ligt ze tevreden onder de warmtelamp bij ons thuis bij te komen van de zware operatie en te lonken naar 1 van onze eigen katten.

 Ze is wonderbaarlijk snel opgeknapt en al snel was er niet eens meer een litteken te zien. Op dit moment is ze heel gelukkig bij haar nieuwe eigenaar.

joris

Bulten met een staartje

Joris kwam bij ons op bezoek vanwege een bijzondere afwijking: hij had 2 enorme met vocht gevulde blazen in de liezen. Ze waren respectievelijk 6x4x3cm en 4x4x3 cm. Na cytologisch onderzoek bleek het te gaan om 2 cysten. Na overleg met de universiteit bleek alleen volledig en intact verwijderen de oplossing. Omdat hierbij zowel links als rechts de cysten tegelijk verwijderd werden, kwam Joris vrij strak in het pak te zitten. Het was allemaal netjes gesloten, en Joris dacht blijkbaar dat hij weer alles kon. Thuis is hij vervolgens 2x ontsnapt en bij het over een schutting springen is de wond voor een deel opengesprongen. Daarna werd het een vervelend verhaal. De wond produceerde veel vocht. Het aanleggen van een verband wilde op die plek niet lukken. Door het vocht begon het binnenzijde van de liezen te smetten. Na een zeer langdurig verhaal met antibiotica, zalf, geduld en TLC (=Tender Love and Care) is het gelukkig weer helemaal hersteld. De wondgenezing heeft wel veel langer geduurd dan gepland, maar ja: soms valt het niet mee om een levenslustige patiënt in toom te houden.

jur

Jur is een Welsh terrier van bijna 9 jaar oud. Op een donderdag bracht de eigenares van Jur urine langs voor onderzoek, omdat hij telkens kleine plasjes deed. In de urine was een duidelijk ontstekingsbeeld aanwezig zonder de aanwezigheid van blaasgruis. Op basis daarvan is een behandeling ingesteld met de waarschuwing dat hij moet kunnen blijven plassen, niet ziek mag worden en het in een paar dagen beter moet gaan.

De dag erna belde de eigenares, die Jur duidelijk goed in de gaten hield, op met het probleem dat hij bijna niet plaste. Daarop is Jur voor controle geweest. In de buik was geen grote blaas te voelen en de prostaat bleek bij rectaal voelen ook niet te groot. Hierna hebben we een urinekatheter ingebracht die na 4 cm vastliep op een harde structuur. Op de röntgenfoto is er bij de pijl een blaassteen te zien die vastgelopen is in het penisbotje.

Na verder onderzoek verricht te hebben kwamen we tot de conclusie dat er in de blaas zelf nog wat gruis zat en mogelijk zeer kleine steentjes.

In eerste instantie hebben we geprobeerd de steen naar de blaas terug te spoelen. Dit lukte helaas niet. We hadden dus nog maar 1 optie. We moesten het scrotum amputeren en een stoma aanleggen zodat Jur weer kon plassen. Het verwijderen van het steentje vanuit het penisbotje vanaf deze lokalisatie was geen optie. Het zou dusdanige schade en vernauwingen opleveren dat we alsnog een stoma moesten gaan aanleggen.

Dus op vrijdagavond hebben we na controle van de nierwaarden en de elektrolyten Jur geopereerd. Na een stevige operatie was het zover. Jur was zijn scrotum kwijt en had een nieuwe plasopening.

Het herstel ging voorspoedig en Jur is nu weer helemaal het baasje.

kobus

Op een donderdagochtend werd de praktijk gebeld door de vakantieoppas van Teckel Kobus. Het was  opgevallen dat Kobus, nadat hij lekker buiten gespeeld had, ineens zo raar met z’n bek zat te trekken, en ermee over de grond schuurde. Ook zag hij dat Kobus met z’n voorpoot regelmatig langs z’n bek veegde en niet goed meer kon eten. Nu zijn er een aantal oorzaken die deze klachten zouden kunnen veroorzaken, waaronder bijvoorbeeld een kapotte kies, een allergische reactie op o.a. planten en een wespensteek in de bek.

Voor de zekerheid hebben we Kobus direct naar de praktijk laten komen.

Na een kort algemeen onderzoekje van de hond richtte de aandacht zich op de bek van Kobus. Nadat de kaken en de snuit van Kobus van buiten waren nagekeken heb ik de bek van Kobus voorzichtig opengemaakt. Toen bleek dat de oorzaak van z’n ongemak een eenvoudig, maar ERG vervelend stukje hout was dat blijkbaar met het kauwen op een tak tussen de kiezen was komen vast te zitten.

Terwijl de assistente een tangetje ging halen om het houtje uit de bek te halen, legde Kobus z’n kop met een zucht in m’n hand, alsof hij wilde aangeven dat hij het houtje echt zat was en blij was dat het eruit gehaald ging worden. Met een tang hebben we de boosdoener verwijderd.

Nadat het houtje eruit was, stond Kobus nog wat beteuterd op de tafel te kijken, maar eenmaal terug in de wachtkamer ging z’n staartje alweer vrolijk de lucht in. En zo hoort dat ook bij een teckel!

Ik denk niet dat Kobus in het vervolg voorzichtiger zal kluiven, maar de kans dat hem weer een houtje –letterlijk- dwars zal zitten is gelukkig niet zo groot.

otje

De kat die 6 van de 7 levens in korte tijd verloor.

Otje kwam bij ons op afspraak voor de sterilisatie. De eigenaar vertelde dat Otje vlak voor de geplande opname weg was geweest en strompelend was thuisgekomen. Bij het nakijken viel onder andere op dat de nagels afgesleten waren en dat er een vreemde bult onder haar buik zat.  In deze bult leken ook organen te zitten. Vanwege deze gevonden afwijkingen hebben we een röntgenfoto gemaakt. Hierop bleek het middenrif gelukkig intact, maar bleek er inderdaad een breuk, mogelijk wel 2, van de buikwand aanwezig te zijn. Dat wil zeggen dat de buikspieren kapot zijn en als gevolg daarvan buikorganen direct onder de buikhuid komen te liggen.

Foto: Bij de pijl zijn de 2 mogelijke breuken te zien.

We besloten tot operatief herstel. Na het openen van de buik bleken er zelfs 3 breuken van de buikwand aanwezig te zijn. Ze zaten op 3 totaal verschillende plaatsen en varieerden van middelgroot tot behoorlijk groot. Er waren al wat verklevingen aanwezig. In de buik zelf waren geen bijzonderheden te zien op enkele bloeduitstortingen na. Na het voorzichtig losmaken van de verkleefde buikorganen hebben we de breuken gerepareerd. Otje kwam daardoor wel tijdelijk strak in haar  “corset” van buikspieren te zitten, omdat de randen van de kapotte spieren bijgesneden moesten worden zodat het niet meer levensvatbare weefsel weg was en er een mooie wondrand zou ontstaan om goed te genezen. Toen Otje goed bijgekomen was uit de narcose is ze mee naar huis gegaan. Ze had het eerst best even moeilijk, maar al snel ging het beter.

Echter vlak voor de hechtingen verwijderd konden worden, ging het weer minder en begon Otje zwaar te ademen en leek buikpijn te hebben.

We hebben om die reden besloten opnieuw röntgenfoto's te maken.

Op deze foto bleken ineens darmstructuren te zien in de borstholte, er was dus sprake van een scheur in het middenrif.

Foto: Bij de pijlen zijn darmstructuren te zien in de borstkas.

Blijkbaar was het middenrif toch beschadigd bij het ongeluk, zonder dat er daadwerkelijk een gat aanwezig was. In de loop van de week is het beschadigde deel kapot gegaan en is er een breuk ontstaan (mocht er een gat geweest zijn tijdens de vorige operatie, en er dus een verbinding zijn tussen de buikholte en de borstholte, dan hadden we namelijk tijdens die operatie een klaplong bij Otje veroorzaakt door de buikholte te openen).

De beslissing viel na wikken en wegen op nogmaals opereren. We hebben Otje dezelfde avond weer geopereerd. Dit moest onder continue beademing gaan, omdat de onderdruk in de borstholte weg was vanaf het moment dat we weer de buik openden. Daardoor is het niet mogelijk voor de kat om zelf te ademen. In eerste instantie ging het tijdens de narcose slechter met Otje en hebben we de behoorlijk opgeblazen maag moeten aanprikken; Otje kreeg hierdoor weer meer ademruimte. Als eerste bleek ¾ deel van de maag in de borstholte te liggen en opgeblazen te zijn met gas. Nadat we de maag terug hadden gelegd op z’n normale plek hebben we vervolgens de darmen voorzichtig uit de borstholte teruggehaald. Helaas bleek een deel van deze darmen afgeklemd te zijn waardoor de darmwand in slechte toestand was. Om die reden hebben we besloten ook nog een deel van de darm te verwijderen. Op deze manier werd het dus een zware ingreep voor dit katje! Na het sluiten van het middenrif en het herstellen van de onderdruk in de borstholte hebben we Otje in de couveuse gelegd.

Otje herstelde ongelofelijk snel: de dag na de operatie liep ze al over de couveuse heen kopjes te geven.

Foto’s: Dit zijn foto’s van de ochtend na de operatie.

Bij het verwijderen van de hechtingen, 10 dagen later, bleek dat ze thuis ook de grootste moeite hadden om haar rustig te houden. Al met al liep het gelukkig toch nog goed af!

Wel adviseren we Otje om zuinig te zijn met het resterende leven dat ze nog heeft…

otje

Een keizersnede bij een cavia is niet een alledaagse activiteit. Meestal gaat de bevalling vanzelf of gaat het zo snel mis dat er geen mogelijkheden meer zijn. Niet in het geval van Otje. Ze was duidelijk 'aan de tijd' , maar gaf geen tekenen van een beginnende bevalling. Daardoor kwam de vraag op of, en zo ja wanneer, we moesten ingrijpen. Na uitgebreid overleg met de eigenaar hebben we besloten een keizersnede te verrichten. De operatie ging voorspoedig: 3 levendige biggetjes werden tevoorschijn gehaald. Ook moeder deed het goed tijdens en na de operatie. Moeder en de kleintjes zijn glansrijk door de eerste, toch altijd spannende periode na de keizersnede gekomen. Dit was niet in zijn minst te danken aan de inzet van de baasjes. Dankzij het goede opletten en de verzorging door de baasjes in de eerste periode na de operatie, hebben alle caviaatjes het gehaald.

pietje

Pietje is een stalkat die nogal eens op stap gaat. Helaas moest dat een keer problemen geven.

In paniek kwam de eigenaar bij ons met Pietje, die duidelijk zeer zielig toonde. Na uitgebreid lichamelijk onderzoek en 2 röntgenfoto's leek hij met een gebroken rib en wat wonden op de staart weg te komen.

Echter: na een week bleek de staart af te sterven, de doorbloeding was teveel beschadigd. De eigenaar kwam met Pietje langs voor een staartamputatie. Bij nakijken bleek er echter ook nog een bult in de buik te zitten die daar niet hoorde te zitten. Tijdens het eerste consult na het ongeval zat deze dikte er nog niet. Met behulp van röntgenfoto's kregen we het vermoeden dat de urineafvoerbuis van 1 van de nieren naar de blaas was gescheurd.

In overleg met de eigenaar is besloten om eerst te kijken of we daar operatief voor konden behandelen. Indien dit zou lukken, zouden we ook de staart amputeren.

Op het moment dat we de buik openden, bleek deze merendeels gevuld door een zwelling. Na inspectie bleek het te gaan om een bloeding van de nier die niet wilde stoppen. De nier was op 3 plaatsen behoorlijk ingescheurd. Om Pietje toch te redden hebben we de nier moeten verwijderen. Daarna is de staart geamputeerd. Op onderstaande foto is Pietje te zien 1 dag na de operatie.

spike

Spike is een zwarte kruising reu die in augustus op consult kwam vanwege het laten lopen van urine. De urine stonk ook behoorlijk en Spike lekte overal. Bij het urine-onderzoek viel onder andere op dat er zeer veel ontstekingscellen in de urine aanwezig waren, maar geen gruis. Bij het klinisch onderzoek voelde we in de omgeving van de blaas een structuur, die daar niet hoorde te zitten. In overleg met de eigenaar zijn we overgegaan tot het maken van röntgenfoto's.

De röntgenfoto’s lieten aan duidelijkheid niets te wensen over.

Spike had last van blaasstenen, terwijl we daar in het urine-onderzoek geen aanwijzingen voor hadden gevonden. Omdat Spike al bijna 10 jaar oud was hebben we met een bloedonderzoek eerst zijn nieren en lever getest. Vervolgens hebben we Spike geopereerd om de stenen te verwijderen.

De grote verassing kwam met het feit dat het niet om een verzameling van kleine steentjes ging, zoals meestal. In dit geval ging het om één hele grote steen en meerdere kleinere.

Na het verwijderen van de stenen bleek er ook een poliepje aanwezig. Deze hebben we direct verwijderd. Omdat de blaaswand sterk verdikt was door de chronische ontsteking zou het nog even duren voordat Spike weer een normale blaas had. Spike herstelde verder snel en kon dezelfde dag naar huis.

De stenen zijn onderzocht en Spike moest op een dieet blijven staan om de kans op terugkeren van de steentjes zo klein mogelijk te houden.

Na een maand ging het al heel goed. Het plasgedrag was normaal, de urine stonk niet meer en met behulp van medicatie tegen incontinentie was ook het lekken gestopt. Hopelijk kan hij later ook nog zonder deze medicijnen.

tara

Kat met satéprikker in de voorpoot.

Tara, een onfortuinlijke kat, werd binnengebracht met een satéprikker in haar voorpootje. Waarschijnlijk stonden er in de tuin prikkers omhoog tegen de vogels en is de kat vanaf de schutting er bovenop gesprongen. Zonder sedatie was het niet mogelijk de wond goed te bekijken.

Na sedatie was duidelijk dat de prikker behoorlijk vast zat in de poot en niet zo los te trekken was.

Na scheren werd duidelijk waar de prikker precies vast zat: achter de pees van het duimpje (en nog steeds muurvast)

De enige oplossing was voorzichtig de huid en de pees insnijden over de satéprikker heen, zodat de prikker goed verwijderd kon worden. Hierna moest de pees gehecht worden en vervolgens de huid met kleine hechtinkjes.

web ontwerp en onderhoud door webdesign & maintenance by