Sequestervorming bij de kat
Het hoornvlies van het oog bestaat uit een aantal lagen cellen. Als er een beschadiging ontstaat, zoals een krasje van een tak of een krab van een kat, is er een scheurtje tussen de cellen. Het hoornvlies begint direct met de reparatie en normaal gesproken herstelt zich dat met enkele dagen. Soms is het nodig hier een ondersteunende zalf voor te geven, omdat bij een beschadiging bacteriën zich tussen de lagen kunnen nestelen en vermeerderen.
Bij de kat kan er zich soms een afwijkende situatie voordoen, waarbij het hoornvlies pigment gaat aanmaken als beschermingsmechanisme. Dit noemt men een sequester. Het kan ook ontstaan door entropion, afwijkende stand van haren van de ooghoek of bij droge ogen (KCS).
Bij kortsnuitige katten, zoals de Pers, Brits Korthaar of de Heilige Birmaan, is het oog wat boller door een ondiepere oogkas. Deze rassen sluiten soms de ogen niet volledig en hebben soms een slechte traanfilm. Hierdoor drogen de ogen gemakkelijker uit. Sequesters komen ook bij Siamezen voor. Als beschermingsmechanisme, door voortdurende micro-beschadigingetjes, kan een sequester ontstaan. Dit kan dus ook zonder dat er eerst een zichtbare beschadiging aanwezig is geweest.
Verschijnselen
Er is een niet-pijnlijke bruine of zwarte rond of ovale vlek midden op het hoornvlies aanwezig.
Deze kan oppervlakkig liggen en soms op een vreemd voorwerp lijken, of dieper tussen de cellen ingebed. Soms zit er een wittige waas (corneaoedeem) omheen. Ook kunnen er bloedvaten naartoe groeien of een rand zwelling van het hoornvlies omheen aanwezig zijn. Als het sequester langer aanwezig is, wordt deze pigmentophoping uiteindelijk door het lichaam uit het hoornvlies gewerkt. Dit kan maanden tot jaren duren en kan uiteindelijk vervelend aanvoelen, omdat er een soort lipje op het hoornvlies zit. Elke keer als de kat knippert, dan voelt ze dat trekken. Daarbij geeft het een vlek op het oog, waardoor de kat wat minder goed kan zien.
Het sequester kleurt niet aan met fluoresceïne.
Diagnose
Er moet onderscheid gemaakt worden tussen een vreemd voorwerp (zoals een plantendeeltje) en het sequester. Bij de kat komen plantendeeltjes echter zelden voor. Het onderscheid kan met behulp van kleuring en inspectie met de loepbril of vergroting gemaakt worden. Daarbij geeft een sequester meestal geen klachten, terwijl een plantendeeltje of ander vreemd voorwerp vaak heftig knijpen met het oog veroorzaakt. Een enkele keer wordt er iets met het oog geknepen, of met de poot gewreven, als het sequester er langzaam uitgroeit.
Therapie
Aangezien de cellen van het hoornvlies zich continu vernieuwen, groeit het sequester er bij sommige dieren vanzelf uit, soms met behulp van vitamine A-zalf of antibioticazalf. Bij kortsnuitige dieren blijft het hoornvlies echter blootgesteld, waardoor de irritatiefactor in stand gehouden wordt. Daarbij kan het sequester afgestoten worden en daardoor irritatie geven. In die gevallen is het advies om de plek operatief te verwijderen. Het sequester wordt dan onder algehele narcose voorzichtig van het hoornvlies losgemaakt. Het kan zijn dat hierbij tot op de diepste laag van het hoornvlies gewerkt wordt, of dat niet het gehele sequester verwijderd kan worden. Om te voorkomen dat er opnieuw een sequester gaat ontstaan, kan er een bindvliesflap gemaakt worden. Hierbij wordt een stukje van het bindvlies van het oogslijmvlies over de wond op het hoornvlies gelegd en vastgehecht. Dit stukje bindvlies hoeft niet per se verwijderd te worden. In de meeste gevallen trekt zich het vanzelf uiteindelijk terug. In enkele gevallen kan dit onder lokaal verdoving losgemaakt worden, waarna het vanzelf verdwijnt. Helaas kan er wel een littekentje achterblijven.
Prognose
In principe heeft het oog een goede prognose. Bij kortsnuitige katten kan het probleem echter terugkeren door de anatomie van de oogkas en het oog. Het is verstandig om de ogen blijvend te beschermen tegen uitdroging en om minder op “grote ogen” te fokken.